Het is acht uur. De zon is die van Teletubbieland. Honderden forenzen stappen stralend uit de trein. Ze gaan huppelen of beginnen te rennen. Eentje schreeuwt uitzinnig. Een paar gooien hun tas in de lucht. Er zitten bubbels in de zolen van mijn schoenen, mijn voeten veren op de stenen van het perron en bij elke pas ga ik hoger. Ik stijg uit boven de stationshal, spring als de GVR over daken en parken. Ik roep naar iedereen ‘kijk, kijk, kijk!’. En ze kijken en wijzen en roepen terug. Flatgebouwen zijn speakers geworden waaruit Higher Ground schalt. Met grote teugen adem ik de wereld in en uit. Ik word doorlatend, mijn lichaam een long. We blazen ons op tot gigantische proporties en worden alles.
Iemand voor me struikelt. De gang onder het spoor door is vol schuifelende mensen met haast. De roltrap is afgeladen, noodgedwongen moet ik de andere opgang nemen. Er staan zwervers bij de schuifdeuren. Buiten vriest het nog. Mijn fietssleutel zit helemaal onder in mijn rugtas. Ik doe hem af en zet hem op de grond naast het GWK en haal hem leeg. Ik bevind me te veel in het pad. Er wordt tegen me aangebotst. Mijn veter zit los. Ik maak hem vast. Het slot van mijn fiets is roestig en klemt. Er zit een gat in het zadel dat nat is. Ik moet weer afstappen omdat het te druk is om de weg te kunnen oversteken. Het stoplicht staat lang op rood. Ik verlies een oordopje en moet omkeren. Iemand kijkt verstoord.
Hoog aan de hemel dezelfde zon, een baby met te bolle wangen, hard en gemeen aan het schaterlachen. Ik kijk het beest recht en woedend in de bek. Plotseling uitdrukkingsloos wendt ze haar gezicht af en kijkt snel in een andere richting.
29 maart 2025
Lieneke Rietdijk 
Plaats een reactie