Lieneke Rietdijk

We waren op tijd gegaan zodat we goed zicht zouden hebben op de Rijn, waar de boot aan zou meren. Onze dochter had een diadeem in haar haren met daarop een sinterklaasmutsje dat ik had gekocht bij de HEMA. De pietenmuts, ook van de HEMA, had ze niet op gewild, hij zat te strak.

De laaghangende zon scheen fel in onze ogen. Op de kade schreeuwde de presentator aanwijzingen in zijn microfoon voor de pietendans. De muziek klonk zo hard uit de boxen dat Maira haar handen op haar oren drukte. Het thema was Skihut, met teksten als ‘Ze weet wel wat ze kan, dus vannacht heeft ze een andere man’. Er werd niet meegezongen.

Het meisje ging op de stoep zitten en keek vertwijfeld rond. Niemand zag eruit als zij, besloot ze. Ze wilde haar jas uit, en alsnog de pietenmuts op. Hoelang het nog zou duren voor Sinterklaas kwam. Oneindig, zo leek het mij ook. Uiteindelijk zagen we hem bij aankomst in de verte op een rijncruiseschip staan. We zwaaiden snel en draaiden ons om naar de straat, want daar zou de optocht langskomen en kon er een tekening aan de Sint worden gegeven.

Onderweg kwamen we de eerste echte Piet tegen. Hij had geen zak met pepernoten bij zich, maar drukte toch iets in haar hand. Kijk mama, kijk wat ik gekregen heb van Piet? Het was een reclamefolder voor De Magische Sint Show, en op de achterkant ook maar meteen de publiciteit voor de wonderlijke kerstversie ervan eind december. Trots hield ze hem stevig in haar vuistje geklemd. De burgemeester kwam voorbij. De kinderen langs de kant namen allemaal hun muts af, en probeerden hierin zoveel mogelijk strooigoed te verzamelen.

Toen we naar onze fietsen liepen hoorde ik een vader zijn zoon uitleggen dat Sinterklaas heel erg op de god Odin lijkt.

Ik miste ‘Zie de maan schijnt door de bomen´ en ‘Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht.’ Thuis zetten we de schoen. En na drie liedjes zingen was het wel weer genoeg geweest.

12 november 2022