Lieneke Rietdijk

Ik ben de zon waar alles omheen beweegt. Af en toe stopt het draaien, verschijnt er groen licht in een scherm en klinkt een indringend gezoem. Een elektrisch zaagje dat met zijn punt in mijn huid boort, denkt mijn hoofd, voelt mijn borst. Snel wis ik het beeld en vervang het door een ander, zoals ik geleerd heb. Dat van een goddelijk schijnsel dat mijn lichaam zal zuiveren van het kwaad.

Het cirkelende toestel waaraan verschillende apparaten zijn bevestigd schokt. Rode cijfers worden geprojecteerd op mijn gemankeerde bovenlijf waarop met marker kruizen zijn gezet. Een rond aanhangsel raakt mijn elleboog en de machine slaat onverwachts af. ‘Beweegt u niet, we komen naar u toe’, zegt een mannenstem door een speaker ergens in de ruimte. Twee bestralingsdeskundigen betreden de kamer, verleggen mijn arm een fractie en laten me alleen.

Weerloos en naakt lig ik op mijn rug, mijn armen in beugels boven mijn hoofd, een camera aan het plafond op me gericht. Het is vermoedelijk een kwestie van je overgeven bedenk ik me, en vol vals vertrouwen sluit ik mijn ogen.

30 augustus 2023