Twee Elsa’s stralen me tegemoet vanaf de slaapkamermuur. De ene draagt een lange blauwe jurk waaruit twee harken steken en is per ongeluk kaal. De andere heeft de bekende vlecht, en twee ogen zo groot in verhouding tot de vorm van haar gezicht dat ze een ruimtewezen lijkt. Maira gaf me de tekeningen tijdens de chemokuur. ‘Laat het los, laat het gaan!’, klonk het oneindig door ons huis. IJlend vermoedde ik in mijn dochter een zendelinge met een belangrijke boodschap. Maar het enige wat Elsa losdeed waren haar haren.
Elsa is volmaakt. Haar huid is egaal, haar taille kan door een ringetje gehaald worden. Ze kan rennen en glijden en klimmen, op hakken en zonder dat er ooit een wervel verschuift. Ze krijgt geen tinnitus, verliest geen oog, breekt geen heup, komt niet aan. Ze raakt ook niet getraumatiseerd. Haar leven is er een waar je onbeschadigd en alsmaar stralender en sterker uitkomt. Gehavend zijn is in haar sprookjeswereld vooral een uiting van innerlijke gebreken.
Ik heb mijn foto voor de sportschool weer moeten laten aanpassen. Ik ben niet meer diegene met lang blond haar, en ook niet meer die kale. Ik vind mezelf zoals Madonna telkens opnieuw uit. Ik ben een veteraan geworden van mijn eigen leven, een superheld die na te zijn platgestampt toch haar vorm weer terugvindt. Daar waar de meiden van de X-fit met hun identieke paardenstaarten amechtig toekeken, was mijn lijden slechts een formaliteit.
Ik wil een Elsa die kreupel over de finish komt, met diepe groeven in haar gezicht en de adrenaline nog in haar lijf. Een heldin die trots de haak op de plek van haar hand in de lucht heft. En dat er dan gejuicht wordt. Niet omdat ze zo mooi is, maar omdat ze simpelweg nog staat.
12 december 2023
Lieneke Rietdijk 
Plaats een reactie