Lieneke Rietdijk

Op weg naar elders was ik per ongeluk getuige van een moment. De door vuur vernietigde historische gevels in de binnenstad van Arnhem werden gesloopt. Er waren een journalist en een fotograaf, mannen met helmen, en een paar ambtenaren in kleding voor gelegenheden. Ze betraden het rampgebied achter de hekken op de Jansstraat. Ik kon me nauwelijks voor de geest halen hoe de pui van de winkel eruit had gezien voor de brand. Ook de gebarricadeerde steeg stond me niet helder voor ogen. Vooral de zwartgeblakerde restanten van de monumenten fascineerden me. De rauwe verwoesting, het binnenste van woonkamers dat plotseling was blootgelegd. Terwijl de sensatiezucht het van me overnam daar midden in de winkelstraat, werd ik bijna omvergereden door een pakjeskoerier.

Het is je veilig wanen totdat je beter weet. En dit telkens opnieuw. De waan opdat je niet van een brug springt, en je trauma’s om je de realiteit vervolgens weer in herinnering te brengen.

Ik heb een tijd op een rand gestaan en het bracht het beste in me naar boven. Zo braakliggend, overgeleverd aan het lot en de zorgende handen van anderen, is alles essentieel. Maar nu ik alweer even een aantal meters van die rand verwijderd lijk, doe ik toch het liefste alsof het is als voorheen. Vooral onbenulligheden blijken een prima remedie voor het onzekere gevoel het eigenlijk allemaal niet in de hand te hebben. Als je de luxe hebt je tijd te kunnen verspillen met het kijken naar domme tv-programma’s, dan heb je de dood voorlopig vast niet te vrezen.

Als ik vroeger in de lente blikspuit speelde op straat, met een bal die weggetrapt werd en buurtkinderen die uiteenstoven op zoek naar een plek om zich te verbergen, verstopte ik me wel eens te goed. Vanuit mijn schuilplaats luisterde ik zenuwachtig naar de voetstappen die dichterbij kwamen, maar vervolgens rechtsomkeert maakten en uiteindelijk wegstierven, en voelde me dan onverwachts leeg.

Want alleen echt is de rauwe verwoesting van het gezien en gevonden worden en het telkens weer van een brug springen. Zonder dat is al het andere om het even.

22 maart 2025