Op weg naar de IKEA snoeide iemand met gasmasker op en cirkelzaag in de hand, de perken en het gazon van een pand op het bedrijventerrein. Bang voor hooikoorts, dacht ik. Of meer een doodsangst voor de gruwelen van de natuur. Buiten waaide het en was het handschoenenkoud. Het land werd meteen Dubai. De enkeling die zich nog buiten begaf, stapte direct in een auto op weg naar een ander binnen.
We waren allemaal geïrriteerd toen we moesten wachten voor de koffiemachine. Er waren een paar apparaten defect en een aantal andere serveerden slechts havermelk. Niemand stroomde over van levenslust. Je zou het gemakkelijk verwendheid kunnen noemen, maar misschien was het eerder verdwaald zijn. Een bestaan dat draaide om het je eindeloos begeven van het een naar het ander, zonder al te veel noodzaak.
Onlangs ontdekte ik dat mijn brein pas normaal functioneert tijdens chaos en stress. Ik kom dan in een staat van hyperfocus en kalmte. Alleen als er een crisis is, stijgen mijn neurotransmitters naar het niveau van een neurotypisch persoon. In periodes van rust en vrede word ik uitermate neurotisch. Toen ik een jaar of acht was, en mijn broertje door een roltrap verzwolgen dreigde te worden omdat zijn schoenveters tussen de treden vast kwamen te zitten, tilde ik simpelweg een voet op en plaatste deze zwijgend op de veter.
In de veiligheid en rust zit geen leven, maar in tijden van avontuur dreigt meestal de dood. Dan nog kan ik mezelf altijd nog misleiden.
Hej!, staat er enthousiast achterop de truien van de medewerkers. Hej, denk ik blij. Ook in de drukte en het rumoer in de IKEA vermoedden mijn hersenen een latente noodsituatie, en vertraagt de wereld om me heen. In het oog van deze wilde kolk van kletterend servies, krijsende kinderen, winkelwagens en omgeroepen boodschappen wordt het van binnen eindelijk heerlijk stil.
Geef een reactie