Lieneke Rietdijk

korte stukken, columns en blogs


Lieneke Rietdijk

  • Hongersnood

    Het einde van 2020 vierden we nostalgisch met PimPamPet, The Original Edition. Om en om stelden we de vragen en draaiden aan de schijf voor een letter. Toen elke vraag wel een keer voorbij was gekomen, verzonnen we zelf de vragen – noem een kaas met de letter S (smeerkaas), een band met de letter… Continue reading

  • Nepsneeuw

    Het was een uur of zes op een koude avond en de maan scheen. De straten van Klarendal waren rustig, de stoepen leeg. Iedereen op weg, wij alleen met alle tijd. Maira had zich genesteld in het wandelwagentje voor me – maillot, joggingbroek, trui, hoodie, winterjas en rode regenlaarzen aan, dikke wintermuts op. De wanten… Continue reading

  • Semi-naakt

    De Daudebardia rufa is een slakkensoort die een slakkenhuis op zijn rug heeft dat lachwekkend klein is. Hij behoort dan ook tot de semi-naakten; niet echt bloot maar aan zijn huisje heeft hij niets. Rolde hij er zich als babyslakje nog fijn in op, van de een op de andere dag haalt hij zijn glibberige… Continue reading

  • Van het pad af

    Naar buiten. Het is koud, ik heb een muts op. In het Musispark, dat eigenlijk meer een perk tussen drukke verkeersaders is, besluit ik de stad te ontvluchten en de oude brug over de Rijn te nemen. Ik snotter nog na van de derde flinke verkoudheid sinds september. Het geluid van auto’s is alles overstemmend.… Continue reading

  • Blauw schijnsel

    Tegen half tien ’s avonds liep ik vanaf station Velperpoort naar huis. Ik nam de Driekoningenstraat en liep snel, alhoewel ik me in het Spijkerkwartier eigenlijk nooit echt onveilig voel alleen. Al voor ik de hoek naar de Spijkerstraat omsloeg, zag ik het blauwe schijnsel van wat de zwaailichten van een ambulance verderop bleken. Overal… Continue reading

  • Verdwijnen

    Toen ik elf jaar was had ik geen vrienden. Niemand wist dat en omdat ik me ervoor schaamde mocht niemand het weten. Ik deed alsof alles normaal was. Ik ging fietsen, ik liet de hond van de buren uit en ik ging naar de kermis. In mijn eentje ging ik in de parachuutjes. Ze hadden… Continue reading

  • Gedachteloos

    Ed probeert gedachten op te slaan. Door ze op te schrijven op blaadjes. Zoals de gedachte dat hij Alan Rickman een goede acteur vindt, en dat deze dood is. Hij probeert zo zijn verstand vast te houden. Hij heeft Alzheimer, wordt verteld in het tv-programma ‘Thuis op Zuid’. Ik probeer mijn gedachten al jaren te… Continue reading

  • Het kleine huisje en het grote weten

    We waren uit logeren, vlakbij wat vroeger de Zuiderzee was. Daar waar honderd jaar geleden de duinen lagen, zie je nu weilanden en bossen. ‘s Avonds maakte ik voor het slapen gaan een korte wandeling op de nog warme aarde en liep langs een klein huisje aan de bosrand. De zon ging onder, het oranje… Continue reading

  • Flipje

    In Oosterhout stond een jamfabriek. Een oude mevrouw, bezocht door een collega, had er vroeger gewerkt. Ze had er goede herinneringen aan, vertelde de collega tijdens de online dagstart. Het verhaal dwaalde al snel af naar Flipje, en vervolgens naar spugen in jam en plassen in potten augurken, wat in de fabrieken schijnt te gebeuren.… Continue reading

  • Chips

    Ik moest chips. Had het de hele dag al uitgesteld en nu kon het niet meer wachten. Ik ging naar de Coöp achter de Steenstraat. Bij de ingang zat een dakloze op de grond. Een lange mevrouw in bloemetjesjurk was met hem in gesprek. Ik vroeg me af waarover ze het hadden. Ik praat ook… Continue reading